Saturday, February 17, 2007

നിന്‍റെ മുഖം എന്‍റെ മനസ്സിന്‍ പടിപ്പുരയില്‍
നിന്നകന്നു പോയപ്പോള്‍
എന്‍റെ മരണം ഞാന്‍ മുന്നില്‍ കണ്ടിരുന്നു
എന്‍റെ മരണത്തെ ഞാന്‍ തൊട്ടറിഞ്ഞിരുന്നു
ശിശിരകാല ഓര്‍മകളില്‍ നിന്നെ പ്രണയിച്ചിരുന്നു
ഒന്നുമറിയാതെ അര്‍ത്ഥമില്ലാത്ത എന്‍റെ കവിത..
പിന്നീട് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു ഒരു നാള്‍
നിനക്കു ഞാന്‍ സ്വന്തം അല്ല എന്ന്
എനിക്ക് നീയും
അന്നോളമുണ്ടായിരുന്ന എന്‍റെ സുഖങ്ങളും
പ്രണയവും സന്തോഷവും എല്ലാമെടുത്തു
ഞാന്‍ എനിക്കായി ഒരു ചിതയൊരുക്കി
അതില്‍ വെന്തു വിന്‍ വെണ്ണീറായെങ്കിലും
എനിക്ക് കാണിക്കാന്‍ പറ്റുമോ
എന്‍റെയീ പ്രണയത്തെ...
നിന്നോട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചിരുന്നു നിന്‍റെ
മനസ്സാം കളിത്തോണിയില്‍
പട്ടുമെത്ത വിരിച്ചൊരാ ഇരിപ്പിടം
എനിക്കായി മാറ്റി വെക്കില്ലേ എന്ന്...
അന്ന് മറുപടി പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു
നിന്നെ ഞാന്‍ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു...

Thursday, January 25, 2007

നീ

അന്ന് ഞാന്‍ നിന്നെ അറിഞ്ഞിരുന്നുവോ
നീ എന്റേതു മാത്രമായിരുന്നെന്ന്
പിന്നീട് വന്ന ഋതുഭേദങ്ങളിലും
പിന്നിട്ടു പോയ വഴിയോരങ്ങളിലും
നിന്നെ ഞാന്‍ നോക്കിയലഞ്ഞിരുന്നു
നിന്‍റെ കളിചിരിയിലും നിന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളിലും
കണ്ടിരുന്നില്ലെന്നോമനേ നിന്‍ പ്രണയം....

ഒരു വാക്കു മെല്ലെ നീ ചൊല്ലിയെങ്കില്‍
നിനക്കായി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നേനേ
എങ്കിലും സഖീ എന്തേ നീ പറഞ്ഞില്ലാ
നിന്‍റെ പ്രണയം ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലാ...

എത്ര നാളുകള്‍ നാം ഒരുമിച്ചു ജീവിച്ചു
എത്ര സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നാം ഒരുമിച്ചു പങ്കുവച്ചു
എന്നിട്ടും അറിയാതെ പോയല്ലോ
നിന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ തിളങ്ങിയ പ്രണയം...

ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു ഒരു പുഞ്ചിരി
നിന്‍റെ ചുണ്ടില്‍ ചെറു നാണത്തോടെ
അത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലാ
നറുനിലാവൊത്തൊരു പ്രണയ കാവ്യമാണെന്നു.....

യാത്രക്കിടയില്‍


ഒരു മാത്രയെങ്കിലൊരു മാത്ര
ഞാനീ മരത്തണലിലൊന്നിരിക്കട്ടെ
ഏറുന്ന ദുഖവും നീറുന്ന ചിന്തയുമായി
എത്ര ദൂരം നടന്നു ഞാന്‍!

പകലെന്റെ കണ്ണില്‍ കുത്തുന്നു
രാത്രി വന്നെന്റെ കണ്ണ് പൊത്തുന്നു
രാത്രിക്കും പകലിനും ഒരേ നിറം
ഏറെ നടന്നു കഴിഞ്ഞെങ്കിലും
വഴികളിലെ മണല്‍ത്തരികള്‍ പോലും
മറന്നിട്ടുണ്ടാവുമെന്നെ!

പുഞ്ചിരിക്കുവാന്‍ മറന്നു പോയവന്‍!
മനസ്സിലെ പ്രണയം പറയാതിരുന്നവന്‍!

കാറ്റില്‍ കരിയില പറഞ്ഞതു
ഞാന്‍ കേട്ടു
മണ്ണാങ്കട്ട മരിച്ചു പോയി.

അരുത് പോവരുതെന്നു പറയുവാന്‍
ഒരു സുഹൃത്തില്ലാത്തവന്‍!

പടി കടന്നപ്പോള്‍, ജനാലയ്ക്ക് പിന്നില്‍!
പിടയുന്ന ഹൃദയം സ്വന്തമായി ഇല്ലാത്തവന്‍!

യാത്ര തുടരട്ടെ,
പൂവിന്റെ സുഗന്ധം തേടി....
മഞ്ഞിന്റെ വെണ്മ തേടി....

സഖി


എന്തുണ്ട് സഖീ വിശേഷങ്ങള്‍ പറയുവാന്‍
നാളുകള്‍ കൊഴിഞ്ഞു പോയല്ലോ നമുക്കിടയില്‍
ജീവിത ഗന്ധിയാം- അല്ല
ജീവിതമാമരങ്ങിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാം
സ്മൃതിപഥം വിടര്‍ത്തിനോക്കാം
രത്നഖചിതമാം വാക്കുകള്‍
നിന്‍ ചുണ്ടില്‍ തത്തിക്കളിച്ച നാളുകള്‍
നിന്റെ പൂന്തേന്‍ തുളുമ്പുമാ ഭാവന
അക്ഷരത്തുമ്പില്‍ തിളങ്ങിയ നാളുകള്‍
ഓര്‍ക്കാം ഒട്ടനവധി ചിത്രങ്ങള്‍
നിന്റെ സാമീപ്യം ജീവന്‍ കൊടുത്തവ
അല്ലലറിഞ്ഞിരുന്നില്ലാ നാളുകളില്‍
തെല്ലുമൊരേകാന്തതയനുഭവിച്ചില്ലാ
ഒടുവിലൊരു നാള്‍ പിരിഞ്ഞു പോകുമ്പോള്‍
നമ്മള്‍ അകന്നു പോകുമ്പോള്‍
ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീര്‍
മാത്രം ഞാനര്‍പ്പിക്കും
എന്തെന്നാല്‍ നാം കാണും
ജീവിതച്ചക്രത്തിന്‍ ഏത് ദിശയിലും
ഓര്‍ക്കും ഞാന്‍ അന്നും
നിന്റെ സുന്ദര വചനങ്ങള്‍
എല്ലാം ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കും
സുന്ദര സ്വപ്നകാവ്യങ്ങള്‍
വാചാലമാം ഹൃത്തിന്‍
നിലയ്ക്കാത്ത സ്പന്ദനങ്ങള്‍
അനുരാഗത്തിന്‍ നെറുകയില്‍
മഴവില്ലിന്‍ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍
പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു നിനക്കായി
ഗുണമേ വരികുള്ളൂ നിനക്കെന്നുമെന്‍ സഖീ..

Tuesday, January 23, 2007

എന്റെ പ്രണയം


എന്റെ പ്രണയം
ഞാന്‍ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ എന്റെ പ്രണയം
ഓര്‍ക്കുകില്ല ഞാന്‍ ഒരിക്കലും
ദുഃഖം മാത്രമാണ് അതെനിക്ക് നല്കിയത്
"എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചാലും
ഞാന്‍ നിന്‍കൂടെയുണ്ട് ഓമനേ"
എന്നുള്ള മധുര വാക്കുകള്‍ പലകുറി ചൊല്ലി
എന്നിട്ടും അവള്‍ എന്നെ അറിഞ്ഞില്ല
എന്റെ പ്രണയത്തെ അറിഞ്ഞില്ല
എന്നെ തനിച്ചാക്കി മറഞ്ഞു പോയി
ഒടുവില്‍ പറഞ്ഞൊരാ വാക്കുകള്‍
ഇന്നുമെന്‍ ഹൃത്തില്‍ കിഴിഞ്ഞു കയറുന്നു
"നമുക്കു പിരിയാം;നിന്നെ എനിക്ക്
സ്നേഹിക്കാന്‍ കഴിയില്ലാ..."
വാക്കുകള്‍ എന്നെ തളര്‍ത്തി...
ഇന്നും എന്‍ മുന്നിലെ കൂരിരുട്ടില്‍
എന്നും ഞാന്‍ കാണുന്നു എന്റെ പ്രണയത്തെ
ഒരു ചെറു നെടുവീര്‍പ്പോടെ
ഞാന്‍ എന്നും ചോദിക്കും
എന്തിന് നീ എന്നെ ഇല്ലാതാക്കിയെന്നു
എന്തിന് നീ എന്നെ സങ്കടപ്പെടുത്തി
എന്നിലെ കവിത മരിച്ചു പൊയീ
എന്നിലെ ചിന്തകള്‍ മരിച്ചു പൊയീ
എന്നിലെ പുഞ്ചിരി മരിച്ചു പോയീ
എന്നിലെ ഞാന്‍ തന്നെ ഇല്ലാതായീ
ഇല്ല ഓര്‍ക്കുകില്ലൊരിക്കലും
എന്റെ പ്രണയത്തെ
കണ്ണീരോഴുക്കില്ല ഞാനൊരിക്കലും...
എനിക്ക് ജീവിക്കണം
മതിമറന്നു ജീവിക്കണം
എനിക്ക് മരിച്ചു ജീവിക്കണം
മരിച്ചു ജീവിക്കണം.....

മൌനനൊമ്പരങ്ങള്‍


ആര്‍ദ്രമാം സന്ധ്യയില്‍
ഒരു നേര്‍ത്ത തെന്നലായി വന്നു നീ
മങ്ങാതെ മായാതെ അണയാത്ത ദീപമായി
ഹൃദയകോവിലില്‍ സൂക്ഷിച്ചു ഞാന്‍
എന്നന്തരംഗത്തില്‍ ശോകഭവങ്ങള്‍ -
തെല്ലിടയില്ലാതുരുവിട്ടു ഞാന്‍.
എന്നിട്ടുമെന്തേ നീയെന്നെയറിഞ്ഞില്ലാ???
കാലമാം ശില്പിതന്‍ ക്രൂരമാം കൈകള്‍്
ഏകനായി ഭൂവിലെറിഞ്ഞിതെന്നെ.

അലഞ്ഞു തളര്‍ന്നു ഞാന്‍ കേഴുന്നു‌
കാണ്മതില്ലെങ്ങും സഹായഹസ്തം
ആലംബഹീനനാം ഞാനിന്നറിയുന്നു

നീയുമെനിക്കു വെറും അന്യ
ചൈതന്യമില്ലാത്തൊരെന്റെ ഹൃത്തില്‍
മായാത്ത മുറിവുകള്‍ നീ കണ്ടുവോ ?
നിന്‍ നയനങ്ങളും മായയാല്‍ ബന്ധിതം,
അറിയുന്നു ഞാനീ സത്യം
ഈ വിശ്വമാകെയും സ്വാര്‍ഥത മാത്രമോ ?

കാണുന്നതെല്ലാം പൊയ്മുഖങ്ങള്‍
ഇല്ലില്ലയോന്നുമീ സ്വന്തമായി
ഈ ഭൂവില്‍
ജീവിതം, ജീവിതം മിഥ്യ മാത്രം
ജന്മമിതേകിയ കര്‍ത്തവ്യവും പേറി
നീളുന്നു എന്റെ ഈ തീര്‍ത്ഥ യാത്ര......